NETFLIX PRZEDSTAWIA
No dalej!
Nic pani nie jest?
- Co jest? - Wezwij karetkę.
Teraz!
Proszę pani? O mój Boże.
Chcę zgłosić wypadek samochodowy.
Trzy kilometry od autostrady.
Ma przebite płuco. Zabierzcie ją na salę B.
- Narzędzia. - Kroplówka.
- Co o niej wiemy? - Niewiele.
Około 30 lat, potrącenie.
Kocham cię na zawsze i dzień dłużej.
Ma częstoskurcz komorowy.
Musimy reanimować.
Zacznijcie uciski.
Słyszy mnie pani?
Halo?
Nie reaguje.
Przenosimy na trzy.
Jeden, dwa, trzy.
Tracimy puls.
Naładuj do 300 dżuli.
Odsunąć się!
Ciśnienie spada, 90 na 50.
Naładuj do 360.
Odsunąć się!
Przepraszam, szukam żony.
Russell Williams.
Moja żona miała wypadek.
Właśnie ją operują.
Tam nie wolno!
Panie Williams!
Ochrona!
Jennifer!
Podać epinefrynę.
Naładuj.
Odsunąć się!
Podaj odczyty.
- Tętno 75, ciśnienie 90 na 70. - Wyjdzie z tego?
Musi pan wyjść.
Stabilizuje się.
Dobra robota. Operujemy.
Musi pan wyjść.
Przepraszam.
Czy już coś wiadomo?
Wciąż ją operują.
Mówiła komuś, co się stało?
Pana żona…
miała poważny krwotok w mózgu.
Boże.
Może nic nie pamiętać.
W razie czego dam panu znać.
Ale to potrwa.
Dziękuję.
SZPITAL WHITE OAKS
DLA KOCHANEGO RUSSELLA
Zakończono operację pana żony.
Wciąż jest nieprzytomna, ale może ją pan zobaczyć.
Dziękuję.
Cześć, Jen.
To ja.
Jestem przy tobie i za nic cię nie opuszczę.
Słyszysz?
Nie ruszę się stąd.
KANION SILVERADO, KALIFORNIA 160 KM OD SAN FRANCISCO
Kupisz mi go?
Proszę.
- Ile ma lat? - Trzy.
Dorastają tak szybko, prawda?
Tak.
Każda chwila jest cenna.
- Ktoś się ucieszy. - To jej urodziny.
- Sto lat. - Dziękuję.
Ja również.
Wie pani co? Chwileczkę.
Detektyw Page.
Tak.
Mogę tam być za jakieś 45 minut.
Do zobaczenia.
Wie pani co?
Wezmę też misia.
Świetnie.
Zobacz, pan kupuje dużego misia.
Więc znaleźli Jennifer na parkingu?
Przy zjeździe z autostrady nr 33.
Kiedy ją pan widział?
Tamtej nocy wybrała się po zakupy na kolację.
Nic pan nie słyszał?
Nie.
Czekałem około godziny i…
Dzwoniłem, ale nie odbierała.
Zadzwoniłem do sklepu,
ale tam jej nie widzieli.
Mieli państwo problemy w domu?
Jak to?
Próbuję zrozumieć,
co pana żona robiła na parkingu bez dokumentów.
Sama, w środku nocy.
Też chciałbym to wiedzieć.
Dopiero wzięliśmy ślub i wprowadziliśmy się do domu.
Więc nie.
Żadnych problemów.
Jeszcze jedno.
Czy żona pojechała do sklepu autem?
Tak.
- Czemu? - Bo zaginęło.
Zgłoszę zniknięcie auta i zobaczę, co dalej.
Chciałbym porozmawiać z pana żoną, gdy się obudzi.
Oczywiście.
Życzę zdrowia.
- Dziękuję za pana czas. - Wzajemnie.
NA ZAWSZE SZCZĘŚLIWI
Dziewczynka, Afroamerykanka, dziesięć lat.
Jesteś gliną. Nie możesz sam jej znaleźć?
Policja wciąż nie odnalazła zaginionej Hannah Page.
Panie Williams.
Obudziła się.
Wciąż będziemy robić tomografię,
ale musi pan wiedzieć, że uraz hipokampu był poważny.
Co to dokładnie oznacza?
Pana żona zachowała większość pamięci semantycznej,
w tym imię i rodzinę,
ale nie pamięć epizodyczną.
Ale mnie pozna, prawda?
Doktorze?
Zrobimy, co w naszej mocy…
No jasne.
To znaczy, że mnie nie pamięta?
- To możliwe. - Bez wykrętów.
Wie, kim jestem, czy nie?
Nie.
Ale jej w tym pomożemy.
WRACAJ DO ZDROWIA RUSSELL
Jennifer.
Przyszedł twój mąż.
- Będę na korytarzu. - Dziękuję.
Jak się czujesz?
Wybacz, pewnie jesteś…
przytłoczona. Usiądę tam, dobrze?
Co się stało?
Jak się tu znalazłam?
Miałaś wypadek i uderzyłaś się w głowę.
I to mocno. Pamiętasz coś?
Czy wiesz, kim jestem?
Nie pamietasz mnie?
To nic.
Posłuchaj.
Lekarz mówił, że niektóre rzeczy…
będzie ci trudniej sobie przypomnieć.
Ale obiecuję być przy tobie.
Przejdziemy przez to razem.
Jak masz na imię?
Russell.
Miło mi cię poznać.
KANION SILVERADO SZERYF
Już rozmawiałem z innym…
Teraz rozmawia pan ze mną.
Sam nie wiem.
- Była ulewa. - Jechał pan szybko?
Tak.
Wracałem do domu.
Nawet nie…
Zobaczyłem ją za późno.
- To był wypadek. - Wiem.
Chodzi o coś innego.
Widział pan kogoś jeszcze?
- Nie. - A inne samochody?
Były jakieś?
Tak.
Teraz pamiętam, że był tam…
biały pick-up.
Holował jakieś auto.
- Holował auto? - Tak, za pomocą wciągarki.
Pomyślałem, że to dziwne.
Wie pan, gdzie się udał?
Nie, odjechał przed przyjazdem pogotowia.
Nie wspominał o pick-upie.
Bo idioci z drogówki nie zapytali.
Albo go tam nie było.
Ktoś musiał ukraść jej auto albo ją podrzucić.
Na pewno nie była sama.
- To znów ten dzień. - Nie.
Nie możesz zmienić przeszłości.
Zadrapania na jej nadgarstku to rany obronne.
Mogły powstać w wyniku zderzenia.
Spytam kierowców o tego pick-upa.
Daj spokój. Kiedy ostatnio miałeś wolne?
- Nie jestem typem plażowicza. - Frank.
Przyszedł jeden ze świadków wypadku.
Wprowadzisz go?
Wybacz, Sean.
Nie pozbędziesz się mnie.
Upewnij się, że robisz to z właściwych powodów.
To nie był wypadek.
Niech pan usiądzie.
Dziękuję za przybycie.
Ty byłaś w dziale operacyjnym,
a ja w księgowości.
Proszę. Zobacz.
W końcu odważyłem się zaprosić cię na randkę.
Chciałaś iść do japońskiej knajpy,
w której gotują przy gościach.
Robią wulkan z cebuli.
Tylko że…
Byłem zdenerwowany
i tak chciałem ci zaimponować,
że zapomniałem wspomnieć
o mojej alergii na skorupiaki.
O nie.
Smażyli wszystko na jednej płycie. To nie jest śmieszne.
- Ani trochę. - Jest.
Spuchłem jak balon.
Rozmawiałeś z moimi rodzicami?
Pewnie się o mnie martwią.
Skarbie, oni nie żyją.
Od kilku lat.
Co?
W ich domu był pożar i…
nie przeżyli.
Wybacz, myślałem, że…
Przepraszam.
Chciałabym zostać sama.
Oczywiście. Będę na zewnątrz.
Słucham?
Chcę odwiedzić ofiarę wypadku sprzed kilku dni.
- Przy drodze 33. - Kim pan jest?
Osobą zainteresowaną.
Panna Williams przyjmuje tylko rodzinę.
Więc proszę jej to przekazać.
Dobrze.
Sprawdź tę.
Dalej.
Zrobisz komuś krzywdę.
Proszę ćwiczyć pamięć.
To równie ważne jak rehabilitacja.
Wyniki wczorajszej tomografii wykazują poprawę.
Leczenie trochę potrwa.
- Proszę się oszczędzać. - Dobrze.
Obiecuję.
- Proszę. - Dziękuję.
Dam pani laskę. Niech pani z nią chodzi.
Kilka minut dziennie.
Oto ona.
To wielki dzień.
Wracamy do domu.
PODPIS
Podczas odzyskiwania pamięci może być pani skołowana.
To normalne.
PODPIS: JENNIFER WILLIAMS
No dobrze. Tylko powoli.
- Dasz radę? - Tak.
- Ale musisz mi pomóc. - Jeden, dwa, trzy…
- Dzięki. - Uwaga na głowę.
- Weź to. - Dzięki.
Wszystko będzie dobrze. Damy radę.
Małymi kroczkami.
Witaj w domu.
Niezły, co?
Należał do rodziny.
Wprowadziliśmy się przed ślubem.
Rozejrzyj się.
Niesamowite.
Podoba mi się.
To największy plus mieszkania tutaj.
Nie brakuje drewna.
Pamiętam naszą noc poślubną.
Spędziliśmy ją tutaj.
Co się dzieje?
Nic.
Pokażę ci ogród.
Jak pięknie.
Nie wierzę, że to nasz dom.
Jak już mówiłem…
należał do rodziny.
Przez lata był naprawiany i rozbudowywany, ale…
- Jest tak cicho. - I dobrze.
- Do sąsiadów mamy półtora kilometra. - Tylko tyle?
Jeśli weźmiesz butelkę wina
i usiądziesz tam, czeka cię piękny zachód słońca.
Wygląda znajomo?
Przepraszam.
Za co?
Że cię nie pamiętam.
I naszego życia.
Będzie dobrze.
Obiecuję.
Jedziemy.
Będziesz spać na dole, w pokoju gościnnym.
- Jest bliżej kuchni… - Nie chcę.
Rozumiem, ale nie możesz się przemęczać.
Musimy wrócić do dawnego życia.
Gdzie nasza sypialnia?
Na górze.
Jasne.
Nie. Zwariowałaś?
Serio?
Pani pozwoli, pani Williams.
Proszę bardzo.
- Dziękuję. - Ostrożnie.
- W porządku? - Tak.
Odsłonię okno.
- Przyniosę ci rzeczy. - Dzięki.
- Halo? - Russell Williams?
- Tak. - Tu detektyw Page.
Rozmawialiśmy w szpitalu.
Zgadza się.
Może pan…
Proszę chwilkę zaczekać.
Wyjdę z domu, tam jest lepszy zasięg.
Przepraszam.
Jakieś wieści? Znaleźliście auto?
Jeszcze nie.
Ale gadałem z kierowcami, którzy pomogli pana żonie.
Naprawdę? Widzieli coś?
Cóż…
Dwóch twierdzi, że widzieli w okolicy białego pick-upa.
Jeden uważa, że holował auto pana żony.
Rozumiem.
Drugi ponoć widział rejestrację.
Ze swojego zabytkowego kabrioleta.
Kabrioleta?
Tymczasem chciałbym, by pana żona przyjechała na komisariat.
Może coś pamięta.
Dopiero wróciliśmy do domu.
Nie chcę, by ją to przytłoczyło.
Obiecuję, że potraktujemy ją ulgowo.
Jutro o 11.00?
Jedenasta brzmi nieźle. Niech będzie.
Świetnie. Do zobaczenia.
Co jest jutro o 11?
Usłyszałam twoją rozmowę.
Ach, tak. Dzwonili z pracy.
Pytali, kiedy wrócę.
Ale ledwo przyjechaliśmy.
Potrzebujesz odpoczynku.
A co z moją pracą?
Skarbie, odeszłaś z pracy, kiedy się tu przenieśliśmy.
- Naprawdę? - Tak.
Chcieliśmy założyć rodzinę.
To był najlepszy wybór.
Masz tu świeże powietrze
i mniej stresu.
Nie mam pracy ani rodziny.
A przyjaciele? Muszę jakichś mieć.
Masz ich wielu.
Ale od przeprowadzki nie widujemy ich często.
- Wiedzą o wypadku? - Tak.
Dzwoniłem do Nancy, zanim wróciliśmy.
Miała wszystkich powiadomić.
Przyjadą z Jasonem, gdy wrócą z Hawajów.
Chyba też do niej zadzwonię.
Może coś sobie przypomnę.
Świetny pomysł.
Znaleźli mój telefon?
Jeszcze nie.
Kupię ci nowy, kiedy będę w mieście.
Dzięki.
Byliśmy szczęśliwi?
Wciąż jesteśmy.
Dobrze?
Dobrze.
Przepraszam.
Pytałeś o Jennifer Williams?
Co ci do tego?
Całkiem sporo.
Kim jesteś?
Jej mężem.
Daj jej spokój!
Jest tu ktoś?
Halo!
Słyszysz to, Russell?
Russell?
Ktoś jest w ogrodzie!
Wyszedłeś w nocy.
Nie mogłem spać.
A ty?
Ja spałam dobrze.
Proszę. Jajecznica, lekko ścięta.
- Tak jak lubisz. - Dzięki.
Pojadę dziś do miasta.
Kupię ci telefon i inne rzeczy.
- Potrzebujesz czegoś? - Nie.
Na pewno?
Na pewno, dzięki.
Chyba muszę się tu rozejrzeć.
Może coś sobie przypomnę.
- Nie przemęczaj się. - Wiem.
Chcesz soku?
Świeżo wyciskany?
Mam rację?
Proszę bardzo. Widzisz?
Wszystko sobie przypomnisz.
Charlie.
Ile jest białych pick-upów w okolicy?
- Nie wiem. - O wiele za dużo.
Przyszedł ktoś do mnie?
- Masz randkę? - Chyba zostałem wystawiony.
Tu Russell. Nie mogę teraz odebrać. Nagraj się, oddzwonię.
KANION SILVERADO: BRAK WYNIKÓW
Charlie.
Mam prośbę.
Sprawdź ten numer. Ja wychodzę.
Nie znalazłem Russella Williamsa w naszej bazie.
Poszuka pani jego danych kontaktowych?
Podał nam ten adres.
Dziękuję.
Mogę o coś prosić?
Niech jej pan przekaże, by umówiła się na wizytę kontrolną.
Cały czas włącza jej się poczta.
Jasne.
Jeszcze jedno.
Czy pani Williams wspominała o białym pick-upie?
Chyba nie.
- Czemu? - Tak się zastanawiam.
Dziękuję.
Kocham cię na zawsze i dzień dłużej.
Co to?
Dziwne.
BŁĘDNE HASŁO
Zeszłaś sama po schodach.
Rozglądałam się za czymś znajomym.
Jasne.
Zgodnie z obietnicą…
- Dla ciebie. - Dziękuję.
Poprosiłem, żeby wszystko ci ustawili.
- I jak? - Co?
Coś ci się przypomniało?
Nie.
Nie ma zasięgu.
Witaj w górach.
Wnieść cię czy wejdziesz sama?
- Wejdę. - Jasne.
Można?
Dziękuję.
Powoli.
Słucham?
- Ja do Jennifer Williams. - Kto to?
To Deerfield Road 58?
Tak.
Ponoć mieszka tu z mężem Russellem.
To chyba jakaś pomyłka. Mieszkamy tu ja i mój mąż.
I nigdy nie słyszała pani o Jennifer Williams?
Nie.
Dziękuję.
Biuro szeryfa.
To ja.
Russell Williams podał w szpitalu zły adres.
Może się tylko pomylił.
Mam pytanie.
Sprawdziliście odciski ofiary?
Nie musieliśmy. Mąż ją rozpoznał.
A jak go powiadomili o wypadku?
W tym sęk. Zapytałem ich…
ale nikt go nie wzywał.
Wyszukiwanie numeru coś dało?
To telefon na kartę.
Próbowaliśmy go namierzyć, ale bez skutku.
Chryste.
No dobra. Informuj mnie.
Przecież siostra Masters mówiła,
że możesz być skołowana.
Wiem.
Ale dochodzisz do siebie.
Ale jestem taka zagubiona.
Skarbie.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Wspomnienia wrócą.
Obiecuję.
I mamy czas do końca życia, by stworzyć kolejne.
Racja.
Dobrze, że jesteś.
Przepraszam.
Co się stało?
Wybacz, nie mogę.
Nie możesz?
Może potrzebuję więcej czasu.
Na Boga, Jen. Jestem twoim mężem.
Proszę…
Posłuchaj.
Sypiałem w poczekalni…
bo chciałem być przy tobie, gdy się obudzisz.
Tak się odwdzięczasz za moją opiekę?
Nie dasz się dotknąć?
To boli.
Przepraszam.
Nie chciałem.
Daj spokój, Jen.
No jasne.
Dobranoc.
BIAŁY PICK-UP
Pogotowie.
Mówi detektyw Page.
Dobry wieczór.
Znalazł pan Jennifer?
Nie.
Czy może pani sprawdzić zapis z kamer na parkingu
z nocy wypadku?
Tak, zapytam ochronę.
A czego szukamy?
Białego pick-upa z wciągarką.
Biały pick-up, jasne.
Chwileczkę.
Zdobyłem akta nieruchomości.
Dom należał do Clarka i Ruth Gibsonów od 1976 roku.
Dzięki, Charlie.
Idź już, bo Samantha będzie na mnie zła.
- Pozdrowię ją. - Dzięki.
- Detektywie? - Jestem.
Ochrona znalazła nagranie. Prześlą je do pana.
Dziękuję.
Jeszcze jakieś pytania?
Tak się zastanawiam.
Tak?
Jennifer nie miała dokumentów, więc jak udowodnił, że jest jej mężem?
Chwileczkę.
W notatkach zapisano, że pokazał zdjęcia i rozpoznał tatuaż na plecach.
Dziękuję za pomoc.
Przykro mi.
Dziękuję, dobranoc.
OCHRONA SZPITALA
NAGRANIE Z MONITORINGU SZPITALA WHITE OAKS
Sukinsyn.
Dzień dobry.
To dla ciebie.
Zawsze miałaś takie kwiaty w biurze, więc…
zasadziliśmy je też w ogródku.
Posłuchaj…
Muszę cię przeprosić.
Byłem wobec ciebie niesprawiedliwy.
Po prostu trochę się zapędziłem.
Przepraszam.
Nie musimy się spieszyć, jeśli nie chcesz.
Chcę, by było ci dobrze.
STUDIO TATUAŻU BLACK HORSE
- Już idę. - Dzięki.
Słucham.
- To bolało? - Chce pan taki kolczyk?
Albo tutaj.
Interesuje mnie raczej to.
- To inicjał. - Robi pan takie?
Robię wszystko.
Sprawdzi go pan?
Pewnie.
Abby, Abbot i…
Allen.
No proszę.
JENNIFER ALLEN WOODRIDGE DR 3382, SAN JOSE
Charlie, to ja. Odkryłem nazwisko panieńskie Jennifer.
Mieszkała z rodzicami w San Jose.
Jadę tam.
DOM ALLENÓW
Halo?
Policja!
Halo?
Jest tu ktoś?
Halo?
Jennifer Allen?
Cześć.
Masz jakieś plany na dziś?
Nie. Miałem cię spytać o to samo.
Może urządzimy romantyczną kolację?
DLA KOCHANEGO RUSSELLA
Może coś ugotuję?
- Jaką kuchnię lubisz? - Włoską.
Robisz świetną lasagnę.
Mógłbyś skoczyć do miasta po zakupy?
- Z przyjemnością. - I kup wino.
Białe czy czerwone?
- Lepiej czerwone. - Niech będzie.
- Niedługo wrócę. - Jedź ostrożnie.
Zamknął drzwi?
PRAWO JAZDY JENNIFER ALLEN
Jennifer i Russell? Opuścili firmę przed ślubem.
Jakieś dwa miesiące temu.
- Znał pan Russella? - Żartuje pan?
Wszyscy znali tę parę.
Zarząd nie pochwala związków w pracy, ale oni byli tacy uroczy.
To zdjęcia z wyjazdu firmowego w zeszłym roku.
A tutaj…
zdjęcie szczęśliwej pary.
ZDJĘCIA
Jeśli to Russell, to kim jest on?
Ryan Gaerity?
O co tu właściwie chodzi?
Mają jakieś kłopoty?
Wciąż tu pracuje?
Od kilku miesięcy już nie.
Wszedł w mały konflikt z przełożonym.
Jaki konflikt?
Złamał mu nos.
To bystry facet, ale wybuchowy.
Czy coś się stało?
Będę potrzebował ich dane kontaktowe.
Jasne.
Przy okazji, po ich odejściu znalazłem notatkę,
którą Russell napisał dla Jennifer.
Może się panu przyda.
Pewnie, dzięki.
Kocham cię na zawsze i dzień dłużej.
BRAK INTERNETU
Co?
Jak to możliwe?
Gdzie…
To chyba jakiś żart.
Jennifer.
W porządku?
Zaliczyłaś okropny upadek.
Skarbie, to nie wygląda za dobrze.
Co się stało?
Co ty sobie wyobrażałaś?
Chodziłaś po ogrodzie w tym stanie?
- Zaraz. - Co tam robiłaś?
Co się dzieje?
Zaczekaj. Co zrobiłeś z moim telefonem?
Czemu nie ma Internetu?
Uspokój się i posłuchaj.
- Nie. - Weź lekarstwo.
- Nie chcę. - Odpocznij.
Nie chcę!
To dla twojego dobra.
Zaczekaj jakieś 20 minut,
a nie będziesz już czuć bólu, obiecuję.
Kim ty jesteś?
- Jak to? - Co zrobiłeś z moim mężem?
Co robisz?
Czekaj.
Po wszystkim, co dla ciebie zrobiłem,
miałem nadzieję,
że okażesz mi większą wdzięczność.
Nie.
Zostań tu. Muszę coś załatwić.
Wszystko będzie dobrze.
Czekaj…
Zaraz…
Boże.
Panie Williams?
Russell?
Russell Williams.
Panie Williams.
Próbowałam się z wami skontaktować.
- Ale numer nie działa. - Zabawne.
Rano o pani rozmawialiśmy.
- Jak ona się ma? - Świetnie.
Ten detektyw jej szuka.
- Detektyw? - Tak.
Ja też się martwiłam.
Żaden numer nie działa.
Pewnie gdzieś się pomyliłem.
Gdzie Jennifer?
Doceniam pani troskę, ale żona ma się świetnie. Muszę jechać.
- Wezwę detektywa. - Odsuń się!
Słucham?
Panie Williams…
Russell?
Russell!
- Wróciłeś. - Spotkałem siostrę Masters.
Naprawdę?
Pytała, jak się czujesz.
A jak się czujesz?
GŁÓWNA BRAMA
Co to?
Zaraz wrócę.
Jesteśmy trochę zajęci.
Proszę przyjść innym razem.
Russell, tu detektyw Page.
Otworzysz bramę?
Chcę pogadać.
Russell?
Jasne. Proszę.
Russell?
WILLIAMSOWIE
GAERITY’OWIE
Pomocy!
Z tyłu są drzwi.
Nie!
Zostaw mnie!
Chyba chcesz stracić moje zaufanie.
Powiedz mi, kim jesteś!
Twoim mężem.
Im wcześniej to zrozumiesz, tym lepiej.
Nie, proszę.
Sama to zrobiłaś?
Nieźle.
A teraz posłuchaj.
By noga wyzdrowiała, nie możesz na niej stawać.
Obiecaj mi to.
Powiedz to.
Nie będę na niej stawać.
Czy ty w ogóle masz pojęcie,
ile dla ciebie zrobiłem?
No dalej.
Szlag.
BRAK ZASIĘGU
Jest dziś z nami ktoś bardzo utalentowany i seksowny…
A do tego inteligentny i cudowny.
Ale dość o mnie.
Kocham cię.
- Na zawsze i dzień dłużej? - Tak.
Russell…
Co robisz?
Nie.
Po co ja się w ogóle staram?
Chciałem tylko…
żebyś mnie kochała
i wiedziała, że ja kocham ciebie.
Dałbym wszystko, by być częścią twojego świata.
Zrobię, co tylko zechcesz.
Nie chcę umierać.
Proszę…
Nikt tego nie chce, ale…
czasami…
to nie zależy od nas.
Nie musimy już udawać ani kłamać.
- Naprawdę. - Wiem.
I to nie twoja wina.
Bo nie pamiętasz.
Wiesz, ile lat pracowałem z tobą w tym biurze?
Poznawałem cię latami.
Próbowałem cię zrozumieć.
DLA KOCHANEGO RUSSELLA
Ale potem przyszedł Russell Williams…
i mi cię zabrał.
Nie.
Znam cię lepiej niż inni.
To ze mną powinnaś być.
Nie z nim.
Więc to naprawiłem.
Usunąłem wszystkie przeszkody.
Ciebie też pewnie bym zabił, ale…
stało się coś zabawnego.
Los dał mi szansę.
A teraz mogę dać ci życie, na które zawsze zasługiwałaś.
Możemy zacząć razem nowe życie.
Ty i ja.
Nie dotykaj mnie.
Zaczynam myśleć, że mnie nie doceniasz.
Co to było?
Wybacz, potrąciłam szafkę.
Zastanawiałam się…
nad tym, co mówiłeś.
Nie wiedziałam, co czujesz.
Wiedziałaś czy nie, zawsze się o ciebie troszczyłem.
Czemu nic nie mówiłeś?
Nigdy nie dałeś nam szansy.
Teraz widzę, że ci zależy.
Byłam dla ciebie takim ciężarem.
Nie byłaś ciężarem.
Miłość wymaga czasu.
To prawda.
Przynieść ci coś?
Może coś do picia?
Jasne.
Jennifer!
Skarbie, jesteśmy tu całkiem sami.
Co chcesz zrobić?
Skarbie!
Wstawaj.
Jennifer!
Kochanie!
Jennifer!
Czemu musiało tak być?
Nie mogłaś być szczęśliwa?
Nie, proszę.
Czemu musiałeś się wtrącić?
- W porządku? - Tak.
Już dobrze.
W porządku.
Już dobrze.
Wszystko dobrze.
W porządku.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
ZABAWKI DO ODDANIA
Detektywie.
No proszę.
Jak się masz?
Dobrze.
Lepiej.
Chodzisz już bez laski.
- Świetnie wyglądasz. - Dzięki.
Wyprowadza się pan?
Tak, do Scottsdale.
Będę grać w golfa i umawiać się z rozwódkami.
Brzmi nieźle.
Już najwyższy czas.
To dobrze.
A co z tobą?
Wracasz do San Jose?
Tak, chciałam się pożegnać.
I podziękować.
Nie ma za co.
Szlag.
Zapomniałbym.
Twój były szef dał mi to.
Przyniósłbym ci do szpitala,
ale już cię wypisali.
DLA JENNIFER
Dziękuję.
Za wszystko.
Nie ma za co.
Trzymaj się, Jennifer.
To pewnie głupie, że piszę ci taką notatkę,
wiedząc, że spędzimy razem resztę życia,
ale chcę ci wyznać, że bez względu na to, co nas czeka,
czas spędzony z tobą był dla mnie najszczęśliwszy.
Kocham cię.
Za to, kim jesteś,
i za to, kim jestem przy tobie.
Kocham cię na zawsze i dzień dłużej.
Russell.
Napisy: Marta Racka